zaterdag 7 maart 2015

...over boodschappen

Een wekelijks terugkerend fenomeen. Want ja, een mens moet nou eenmaal eten.
Vol goede moed begeef je je naar de dichtsbijzijnde marketing-food-keten om aldaar als gezond bestempelde troep in een metalen of plastieken karretje te gooien.
In mijn geval: de Albert Heijn te Winschoten
Doel: eten voor een paar dagen.
Wanneer: net.

Bij aankomst begon het al lekker.
De plaatselijke afdeling van het CDA staat voor de deur.
Niet vlak bij de deur. Neehee. Het CDA staat midden voor de deur!
Zijn ze bang dat mensen anders die foeilelijke groene jassen niet zien?
Tevens:
Het beste dat het CDA ons de afgelopen jaren heeft geboden, is het niet meer leveren van J.P. Balkenende als premier.
Nu staat huillie Buma aan het roer. Had ik toch liever Balkie.

Als het nodig is om, als partij zijnde, de mensen lastig te vallen in de hoop stemmen te krijgen, moet je eens gaan nadenken over of je wel goed bezig bent. Als partij zijnde.
Een goede partij krijgt wel stemmen.

En is het geen verkiezingstijd, dan wordt diezelfde deur wel geblokkeerd door schooiers van de Telegraaf, het Dagblad van het Noordenhet NRCde dierenbescherming of wat voor partij dan ook.
ROT OP! IK WIL ER LANGS!
Als ik zo'n krant/abonnement wil, kom ik wel naar jullie toe!
Als ik geld wil geven voor doodgeknuppelde knuffelkoeien, dan doe ik dat wel!
Als ik wil stemmen op een partij die toch alles bij elkaar liegt, dan hoef je me dat niet te vragen!

Het resultaat van deze acties?
Deze bedrijven worden door mij, zo veel mogelijk, gemeden.

Dat zal ze leren.

*zennnnn*

Verder.

De winkel in.

En dan: de plaatselijke straatkrant-verkoper.
Die man staat niet in de hal, waar hij niemand in de weg staat maar ruimte genoeg heeft voor z'n verkoop. Neehee. Die man staat daar waar de zelfscan-apparaten hangen. De beschikbare ruimte daar wordt dus verminderd van "plek voor drie" naar "net plek voor een halve".
En als het nou een straat-bewoner was. Maar zelfs dat niet.
Neehee. Meneer stapt, al bellend met z'n mobieltje, uit z'n auto om zielig te lijken door krantjes te verpatsen.
Okay: mogelijkheid bestaat dat deze man dat uit liefdadigheid doet. Krantjes verkopen en dan de opbrengst naar straatkrant-nederland (ofzo) brengen. Maar het komt niet zo over.
Verder zorgt deze man er, met z'n semi-agressieve gedrag er voor dat er mensen liever niet meer naar deze winkel gaan.
Uit angst, zeg maar.

Valt er hier niet iets te regulieren, Albert Heijn, Winschoten?
Of eigenlijk gewoon: weg te trappen?

*zennnnn*

Dan is het eindelijk gelukt om daadwerkelijk, met scan apparaat, de winkel te betreden.
Manoeuvrerend tussen de fossielen ouden van dagen die, met een club van een stuk of veel te veel, midden in een smal gangpad de week staan door te nemen. "Jow hor. Jow hor. Och jow hor." en "Mor mien knaaie dut ook al zo laank piene."
Dat komt omdat je hier blijft staan! Ga naar de koffie tafel! Kun je zitten en daar verder kwekken!
TAART!

*zennnnnn*

Probeer ook maar eens een pak plee-papier te scoren, terwijl de gangpaden afgeladen staan met kratten, dozen, karren, kooien, meuk, plastic en af en toe een medewerker.
Zelf heb ik ook in een winkel gewerkt. Ik hoefde niet te proberen een gangpad (half) onbereikbaar te maken voor klanten. Dan kreeg je de wind van voren. En van achteren. En als het even kon ook nog van boven, onderen, links en rechts.
Bij AH Winschoten hebben ze nooit gehoord van klant-vriendelijkheid.
Of toegankelijkheid. Of veiligheid.
Oplossing? 1 kooi/kar per gangpad, met een medewerker er naast/bij. Moet hij/zij even weg? Kooi/kar aan de kant!

Ah. De afdeling vers geperste vruchtensap. (99% water. 0,5% zoetstof. 0,25% appelsap-poeder en 0,25% overige bestandsdelen)
En daar staat een jonge, schone, met schort.
Die wil wat verkopen.
En dat doet ze door midden voor je te gaan staan.
"Wilt u misschien Nieuwe Meuk, met net geen bijna 100% niks proberen?"
"Te duur en niet te zuipen/vreten. Dus nee."
"Maar..."
"NEE".

*zennnnnn*

Naar de kassa.
Leve de zelfscan! Apparaat in paal. Bonuskaart voor laserlezer. *piep*
Even tikken op "betalen".
Pas er in.
Pin er in.
Bon er uit.
En weg!
*juich ende jubel.*

Oh ja... De straatkrant-verkopert.
En de CDA piepels.
En een Telegraaf-butje.

Wat is het vandaag? Nationale schooier-zaterdag?

*zennnnn*

[Sorry voor dit relaas. Ik moest dit even van me af schrijven. Even lekker m'n hart luchten. En nu zit jij er mee. Haha. Lekker puh. :p ]

maandag 27 oktober 2014

over de prachtige hel die Disney heet

Het heeft een paar jaartjes geduurd, maar eindelijk is Bertje naar Disneyland Parijs geweest!
Vanaf het moment dat dat park is geopend wou Bertje al heen! (12-04-1992) Dus het heeft slecht 22 jaar geduurd! 
Ja ja. 3 volle dagen tussen de eenden, muizen, katten, beren, ratten, varkens, ezels, tijgetjes, cowboy's, space-rangers en natuurlijk: de prinsessen. 

Ik kan het in één woord omschrijven: 

Supercalifragilisticexpialidocious!!!


Maar ja: de titel bevat niet voor niets "hel".

Ten eerste: Frankrijk. De wegen daar zijn werkelijk waardeloos!!
Ik dacht dat België erg was. Pffff.

Ten tweede: Fransen in een Amerikaans park.
Nog nooit zo een stelletje ongemotiveerde, langzame Freggles gezien!
Nou ja... Natuurlijk waren alle Disney-figuurtjes en de lui die daar omheen hingen, uitermate vrolijk. Al dan niet gespeeld.
Het gaat voornamelijk om hotel- en eettent-personeel.
De tegenzin spat er aan alle kanten vanaf.
Nou vermoed ik dat zo'n Disney-park niet een fantastische werkplaats is (veel, lange dagen tegen, waarschijnlijk, een laag salaris), maar: COME ON! Trek die mondhoeken iets omhoog en probéér in elk geval minimaal één maal tijdens een gesprek even te lachen!
En vooral als je de gasten als eerste begroet. (in-check balie)
En dan die snelheid... Er stond zo ene eet-gelegenheidje met ijsjes en wafels en wat niet meer. Staan er wel meer van in de parken.
In dat tentje stond 1 medewerker.
Vóór dat tentje stonden 10 mensen.
Nou kun je verwachten dat je dan even een kwartiertje tot 20 minuten geduld moet hebben.
Is logisch.
Maar geen uur!
En dan kom je er ook nog eens achter dat de bonnen voor een 'tussendoortje' overal in te leveren zijn, behalve daar waar je een tussendoortje haalt.
Nee, die zijn alleen geldig in de restaurants. 
En die waren veelal dicht.

Oh ja... Die bonnen!
We hadden 9 soorten bonnen gekregen!
1. Diner enfant (Kind) (Voor elke dag één/persoon)
2. Diner Adulte(Voor elke dag één/persoon)
3. Refreshement enfent (tussendoortje) (Voor elke dag één/persoon)
4. Refreshement Adulte (Voor elke dag één/persoon)

Klinkt redelijk eenvoudig.
Maar je moet wel even bij het binnenkomen van het restaurant van het hotel aangeven wat een ieder wil drinken.
Daar krijg je een bonnetje (1a en 2a :D ) voor.
Daarmee ga je naar de bar.
Daar krijg je je drinken.
Al met al redelijk inefficiënt en zeker rommelig en langdurig.
En met het ontbijt was het al niet veel beter.
De dagen dat wij er waren en van een ontbijtje mochten genieten waren donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag.
Daar hadden wij 3 bonnen voor gekregen. Venredi (Nummer 5), samedi (6) en lundi (7). (Do, Vr en za)
En een hotel-bonnetje (8), per kamer voor, naar zo bleek, de donderdag.
Pffffff..... De bonnetjes vlogen je voor je ogen.

En dan heb je nog de entree-kaartjes (9)

Geachte Disney:
Per persoon 1 chip/creditcardachtig pasje waarop alles staat waar men recht op heeft.
Bij binnenkomst *swipe* en doorlopen. Klaar!
Hoe moeilijk kan het zijn?

En het eten zelf? 
Geen klachten. Hoewel.... zijn een aantal van ons nou ziek geworden van die vis?
Dat zal altijd een vraag blijven.
Maar het was verder goed, hoor! Geen top-klasse, maar gewoon lekker en vers, goed eten!

En verder?
WAUW!
Ik bedoel: Disney! Land!

3 dagen lang heb ik me een klein kind gevoeld!
Met een big smile door Main Street USA lopen, met je blik op het kasteel van Doornroosje, omringd door prachtige Halloween versieringen.


De parades!

De atracties!
Space - f*kking- mountain!

Hollywood tower of Terror!



Stunt show met Lightning McQueen!


Hakuna Matata!

maandag 7 juli 2014

...over horror

Geen filmgenre is zo divers als het genre "horror". (Ook wel: suspense)

De echte liefhebber vindt één druppel bloed echt niet genoeg.
Nee, emmers! En dan minimaal 50!
Als het scherm niet rood ziet van het levens-vocht is de horror mislukt.

Er zijn er ook die vinden dat horror niet om het bloed en de ingewanden gaat.
Het 'schrik-effect' is velen malen belangrijker.
Zo'n moment van opspringen moet dan uiteraard zo onverwacht als enigszins mogelijk is.
Daar gaat het dan ook vaak fout bij films.
De voorspelbaarheid van de schrikmomenten.

Bertje heeft een heel andere vorm van horror meegemaakt.

Voorgeschiedenis:
R., D. en Bertje Himself (jaja. Mèt hoofdletter ;) ) hadden het fantastische idee om naar een horror-film te gaan in den bioschcoop ende ziemèná... ehmmm.. cinema.
De heenweg bestond uit: 1% kennismaking van R. met D., 99% dom gelul en lachen.
En als zelfs bij het betreden van het gebouw, het dienstdoende personalia heftig mee kut en kloot, kun je daadwerkelijk spreken van een melige bende.
De gezelligheid zat er goed in.

In de zaal en zelfs tijdens de film was het niet anders.
De scene met de "wekkers" zal ons nog lang heugen.


Ja, het was erg leuk.
En de film was ook wel aardig :D

Er werd dus besloten: Dit gaan we vaker doen.
En ook R. mocht weer mee doen. ;)

-----------------------------------------------------------
Verder met de Bertje Horror.

Zoals afgesproken: we gingen weer gezamenlijk een horror kijken.
Echter: dit keer bij R. thuis. Want: "Bier, knabbels en horrorfilmpje met dolby stereo".
H. (echtgenote van R.) besloot ook lekker gezellig mee te doen: toppie!

Een datum werd geprikt, het bier werd ingeslagen en D regelt de film!
Alles goed geregeld, naar wij dachten.

Den avond zelf.
Het begon er mee dat Bertje had besloten om met de fiets te gaan.
Het is maar een klein stukje en dan kan ik ook nog even een biertje pakken. Die gedachte.
Bertje stapt op fiets. Bertje rijdt straat uit. Bertje vergeet eindbestemming-straatnaam.
*facepalm* (Horror-momentje 1)
Maar: Gelukkig wist Bertje wel waar 'ie ongeveer moest zijn.
"Ik fiets wel wat in het rond. Ik kom er vast wel."
En dat bleek juist.
Bertje was op tijd edoch 10 minuten langer onderweg dan vooraf gepland. 

Ook D. arriveerde vlak daarna.
D. werd voorgesteld aan H., hond was redelijk rap aan Bertje en D. gewend, dus dat liep vlot en lekker.

Nou, toen ging de tv aan. De harde schijf zou worden ingeplugd op de X-doos. Maar... dat beeld vond D. toch ietwat onscherp.
Na 10 minuten gehannes met HDMI-kabels en X-dozen (horror-momentje 2) had R., met zweet op z'n voorhu... voorhoofd helder beeld.
De harde schijf werd ingeplugd.
*juich!*
Geen inhoud op schijf! (horror momentje 3)
Ja maar.... 
Dit ligt misschien aan de indeling en dat R. zijn X-doos niet kan babbelen met de schijf van D. zijn doos.... bla bla bla.
Wederom gehannes met kabels en een blu-ray spelert deze keer.
Harde schijf op blu-ray spelert aangesloten.
*juich*
Geen inhoud op schijf! (Horror momentje 4)
[Nu hoef ik uiteraard niet uit te leggen dat één en ander gepaard is gegaan met wat woorden die niet voor herhaling vatbaar zijn.]
D. belt S. (zijn vriendin) en ja hoor: 
In plaats van dat meneer D. netjes de filmpjes op de harde schijf had gezet, was meneer D. dat dus netjes 
VERGETEN!

The horror!!

D. in auto
D. naar huis
D. pakt laptop
D. geeft S. kus
D. in auto, met laptop
D. laptop aan schijf koppelen
D. films kopiëren
D. naar R.

Poging.. ehmmm..... veel:
*JUICH*
Missie geslaagd.
De film-avond kon beginnen.

En het bleef nog lang onrustig in huize R. en H.