Salam.
Laten wij eens... Nee, sorry... Geen Royaal Meervoud, Wij duidden ons heden in enkelvoud.
Laat ik eens beginnen met een kleine geschiedenis.
De tele-tijdmachine krijgt een schop en zo belanden wij (Ja, waarde lezer. U èn ik! Dus "wij") in het jaar 2013. En wel september.
Flink reisje, niet?
In deze maand hadden wij (mijn wederhelft èn ik. Dus wederom echt "wij") het genoegen kennis te maken met ons nieuw blikken vervoersmiddel.
Een prachtig staaltje techniek in de vorm van een koektrommel.
Uiteraard wel van de Bijenkorf. Er wordt geen genoegen genomen met 'troep van den Aldi'. ;-)
Aannemende dat ook u dit sterk staaltje automobilistisch vakmanschap wilt aanschouwen, hierbij een enkele afbeelding.
Nog maar ééntje dan.
Ach, omdat ze zo'n lekker kontje heeft:
U ziet, haar naam is Picanto. Kia Picanto. (Schud wel, roert niet)
Een waarlijk genoegen om in te mogen rijden.
Let u alstublieft niet op het groenige vlekje. Dit is een smoes van de fabrikant om haar melleu-verantwoordt te mogen noemen. Dit, èn een schromelijk overdreven verbruik van 1 op 21. (1 op 17 is realistischer.)
Zoals gezegd speelde dit alles zich af in september van het vorige jaar.
Heden ten dage zijn wij (Vrouwlief, Kia en ook ik weer) al weer zo een 7 à 8 maanden en een zeer forse 13.000KM verder. (Niet helemaal natuurlijk. Kia staat nog steeds netjes voor de deur. Ik heb haar niet in Saudi Dabbie Davië gedumpt.)
Wat, in retrospectie dan zeker op valt is de snelheid waarmee je aan iets fantastisch went.
Als voorbeeld kan ik Vrouw noemen. Zij is in een hele korte tijd volledig deel geworden van mijn leven.
Alsof het altijd zo had horen te zijn geweest geworden.
Met Kia is het net zó. (Poeh, had ik bijna Lia getypt. Dàn had ik wat uit te leggen gehad. :D )
Ingestapt, weg gereden, geen spijt en ik merkte dat het goed was.
Zó goed dat ze mij na meer dan een half jaar ontzettend wist te verbazen.
De grijze kleur, waaraan ik zo langzamerhand behoorlijk gewend was, bleek de top-laag.
Maagdelijk wit! Dat is ze!
Zo'n wasstraat is toch best leuk, soms.
Laten wij eens... Nee, sorry... Geen Royaal Meervoud, Wij duidden ons heden in enkelvoud.
Laat ik eens beginnen met een kleine geschiedenis.
De tele-tijdmachine krijgt een schop en zo belanden wij (Ja, waarde lezer. U èn ik! Dus "wij") in het jaar 2013. En wel september.
Flink reisje, niet?
In deze maand hadden wij (mijn wederhelft èn ik. Dus wederom echt "wij") het genoegen kennis te maken met ons nieuw blikken vervoersmiddel.
Een prachtig staaltje techniek in de vorm van een koektrommel.
Uiteraard wel van de Bijenkorf. Er wordt geen genoegen genomen met 'troep van den Aldi'. ;-)
Aannemende dat ook u dit sterk staaltje automobilistisch vakmanschap wilt aanschouwen, hierbij een enkele afbeelding.
Nog maar ééntje dan.
Ach, omdat ze zo'n lekker kontje heeft:
U ziet, haar naam is Picanto. Kia Picanto. (Schud wel, roert niet)
Een waarlijk genoegen om in te mogen rijden.
Let u alstublieft niet op het groenige vlekje. Dit is een smoes van de fabrikant om haar melleu-verantwoordt te mogen noemen. Dit, èn een schromelijk overdreven verbruik van 1 op 21. (1 op 17 is realistischer.)
Zoals gezegd speelde dit alles zich af in september van het vorige jaar.
Heden ten dage zijn wij (Vrouwlief, Kia en ook ik weer) al weer zo een 7 à 8 maanden en een zeer forse 13.000KM verder. (Niet helemaal natuurlijk. Kia staat nog steeds netjes voor de deur. Ik heb haar niet in Saudi Dabbie Davië gedumpt.)
Wat, in retrospectie dan zeker op valt is de snelheid waarmee je aan iets fantastisch went.
Als voorbeeld kan ik Vrouw noemen. Zij is in een hele korte tijd volledig deel geworden van mijn leven.
Alsof het altijd zo had horen te zijn geweest geworden.
Met Kia is het net zó. (Poeh, had ik bijna Lia getypt. Dàn had ik wat uit te leggen gehad. :D )
Ingestapt, weg gereden, geen spijt en ik merkte dat het goed was.
Zó goed dat ze mij na meer dan een half jaar ontzettend wist te verbazen.
De grijze kleur, waaraan ik zo langzamerhand behoorlijk gewend was, bleek de top-laag.
Maagdelijk wit! Dat is ze!
Zo'n wasstraat is toch best leuk, soms.
